چرا می نویسم
چرا می نویسم
۱- اتفاقات یک مدرسه روستایی و کوچک (یک جامعه ).
۲-فرهنگ عمومی و رایج صحیح یا غلط در بین دانش آموزان و همکاران به نام عرف.
خوب خیلی مسائل ریز و پیش پا افتاده در مدرسه شاید جذابیت زیادی نداشته باشد و لی با
نوشتن روح تازه ای پیدا می کند و مدرسه را برایم از حالت یکنواختی خارج می نماید و
این فکر برایم زنده می شود و در ضمن در ارتباط با مسئولین می توان مشکلات یک مدرسه عادی را
با زبانی ساده بیان نمود بدون پرداختن به خیلی مسائل کلی و حاشیه ای که در این راه
موفقیت نسبی خود باعث ادامه مسیر شده و می شود
و در صورتی که تمام معلمین و دانش آموزان با اینترنت ارتباط داشته باشند راه برای تشویق
ایشان به این کار باز می شود و راههای جدید آموزش الکترونیکی در وبلاگ نویسی هموار می شود
البته در اینجا جا دارد از مسئولین سایت بلاگفا که این امکانات را مجانا در اختیار کاربران ایرانی
قرار می دهد تشکر نمایم
۲- در مورد فرهنگ رایج و غلط در بین همکاران و دانش آموزان بهتر است بگویم فرهنگ مخرب یا سازنده
در بین دبیران و دانش آموزان یک نوع عرف غلط رایج شده که به هفته اول سال تحصیلی و
یک هفته قبل از عید و چند روز بعد از عید نوروز و یک هفته قبل از خرداد ماه چندان بها نمی دهند
و با تشویق دانش آموزان به طرق مستقیم و غیر مستقیم مدارس را به بی نظمی کشانده و
در حدود ۱۴روز از سال تحصیلی را بی هدف می نمایند و در پائین آوردن بهره وری در آموزش و پرورش
نقش بسیار زیادی دارند که با وبلاگ نویسی می توان این فرهنگ غلط را تغییر داد یا یک نوع راه
پیشنهاد نمود تا مسئولین بتوانند نظم را در مدارس در این نوع ایام حاکم نمایند
به طور مثال : حرفی در بین همکاران رایج شده که معلم اگر بخواهد کاری انجام دهد در یک ربع هم می تواند
سئوال من این است با حجم بالای کتابهای درسی و وقت بسیار کم در طول سال تحصیلی در مدت ۱۲۱روز حضور کامل یک دبیر راهنمایی در حداقل ۶کلاس درس چطور می تواند در ۱۲۱ربع ساعت کلیه مفاهیم یک کتاب ۱۵۰صفحه ای را به دانش آموز انتقال دهد
وقتی هم از ایشان دلیل بخواهی خیلی راحت می گویند مدارس دیگر تعطیل کرده اند یا مدارس
شهر مجاور چنین است و چنان این فرهنگها و عرفهای غلط اگر از راه علمی و محاسبه شده بررسی
و اصلاح نگردند در بهبود وضع فعلی آموزش و پرورش به عنوان یک آفت آموزشی محسوب خواهند شد
و جلوی پیشرفت و ترقی آموزش و پرورش را خواهند گرفت
البته این مسائل که ذکر کردم در این ۱۴سال در تمام مدارس از نزدیک دیده ام و منظورم مدرسه خاصی نیست
البته در اینجا از همکارانی که با ایمان و نه با ریا سعی می کنند از یک دقیقه وقت خود هم نگذرند
و برای رضای حق تلاش می نمایند و حتی گاها از مدیر اگر زودتر هم تعطیلی نمایند با زبان ایراد هم
می گیرند جای تشکر دارد و این عرف غلط منظورم حداکثر ۱۰درصد همکاران است و نه بیشتر
البته عرفهای مثبتی مثل همکاری صمیمانه و داوطلبانه و حتی گاها مجانی در بین بعضی
همکاران وجود دارد که از دید خیلی از مسئولین پنهان می ماند
خدا را شکر گذارم